ترافیک یکی از منابع آلودگی صدا در سطح شهرهای بزرگ است که در بزرگراه ها معمولا به دلیل افزایش شار ترافیکی و سرعت بالای وسایط نقلیه نقش آن در ایجاد آلودگی صدا بیشتر است. براساس آخرین اطلاعات به دست آمده تاکنون تحقیق و مطالعه جامعی در زمینه کاهش آلودگی صدای ناشی از وسایط نقلیه در بزرگراه های تهران صورت نگرفته است از این رو در این پژوهش میزان آلودگی صدای ناشی از ترافیک وسایط نقلیه در مسیر بزرگراه شیخ فضل اله نوری تهران اندازه گیری و بررسی شده و در پایان روش های کنترل و کاهش آن بیان شده است. پس از شناسایی مسیر مورد نظر، ایستگاه های اندازه گیری تعیین و انتخاب شدند و سپس به وسیله صداسنج در روزهای مخلف هفته، مقادیر تراز معادل فشار صوت در ایستگاه های تعیین شده اندازه گیری شدند محل ایستگاه ها با توجه به تراکم نقاط مسکونی حاشیه بزرگراه انتخاب شدند، سپس مقادیر اندازه گیری شده با مقادیر استاندارد مقایسه شدند. نتایج به دست آمده بیانگر آن است که مقادیر از حد مجاز بالاتر بوده و کنترل و کاهش آلودگی صدا در این مسیر ضروری است. لذا موثرترین و متداول ترین روشی برای کنترل و کاهش صدا در بزرگراه ها و محیط های باز ارایه شده است که همان نصب موانع صوتی در طول مسیر مورد نظر می باشد. بدین منظور به وسیله روش هندسی با استفاده از عدد فرنل و روابط مثلثاتی و اندازه گیری طول و فاصله مناطق مسکونی (شنونده) تا حاشیه بزرگراه (منبع صوت) در طول مسیر، مقادیر ارتفاع مانع، کاهش صدا به ازای نصب مانع، حداقل طول مانع، فاصله مانع تا منبع صوت و فاصله مانع تا شنونده محاسبه شده و به تفکیک برای مناطق حاشیه بزرگراه در هر یک از ایستگاه های انتخابی تعیین شدند.

ابوالحسین احمد بن محمد معروف به نوری (متوفی 295 هـ.ق) یکی از عرفای بنام قرن سوم هجری در بغداد است که از شخصیتهای نسبتا تاثیرگذار در مکتب تصوف است؛ چنانکه نقل قولهای کوتاه و روایاتی که از او در کتابهای مختلف آمده تنها از چند عارف نامی دیگر چون جنید بغدادی کمتر، و این نشان دهنده اهمیت سخن نوری است. از سوی دیگر مکتب ایثار و ایجاد زبان تمثیلی در زبان عرفانی را منسوب به او می دانند. در این مقاله تمام روایات منقول از ابوالحسین نوری گردآوری شده و با بررسی کتاب مقامات القلوب او، ورود زبان تمثیلی به ادب عرفانی برای نخستین بار نشان داده می شود. هم چنین جایگاه مکتب ایثار نسبت به دیگر مکاتب تصوف باز نموده می گردد.

در سالهای ابتدایی دهه 20قمری سده 13، رقابتی شدید بین روحانیان تهران برای کسب ریاست در گرفته بود، که بافوت میرزاحسن اشتیانی شدت بیشتری گرفت و هر کدام از این روحانیان (شیخ فضل الله نوری، میرزاابوالقاسم، امام جمعه، سیدعلی اکبرتفرشی، سیدعبدالله بهبهانی، شیخ عبدالنبی و...) می خواستند شخص اول باشند، که این اختلاف و ضدیت بین شیخ فضل الله نوری و سیدعبدالله بهبهانی شدت بیشتری داشت؛شیخ فضل الله باروی کارامدن عین الدوله صدراعظم، امورات شرعی و عرفی و مملکتی که قبلا در محضر سیدعبدالله حل و فصل می شد، به محضر او (شیخ) ارجاع داده شد، با اینکه بهبهانی فعالیتی نمی کرد و مخالفتی نیز با عین الدوله ابراز نمی کرد، ولی به اتهام رابطه دوستی قدیمیش با امین السطان مورد سوءظن عین الدوله قرار گرفت، و از این زمان شیخ فضل الله با اینکه دخترش عروس بهبهانی بود، هرچه بیشتر در مقابل هم قرار گرفتند؛سرانجام شیخ فضل لله نوری در 13 رجب سال 1327ه.ق در ملاءعام بدار اویخته شد؛ و سیدعبدالله بهبهانی نیزیک سال بعد یعنی د رجمعه 8 رجب 1328 ه.ق (24 تیر 1289 ه.ش) در منزل خود به قتل رسید.

حدیث رفع را می توان یکی از مهمترین احادیثی دانست که در اصول فقه برای اثبات اصل برائت شرعی بدان استناد شده و در فقه به کار گرفته می شود. برخی از بزرگان معاصر اشکالاتی را در اعتبار سندی این حدیث و امکان استناد به آن مطرح نموده اند و مباحثاتی در این باره میان فق ها و اصولیان شکل گرفته است. ما در این مقاله ضمن طرح و نقد و بررسی دیدگاه های بزرگان کوشیده ایم که با تتبع در متون و جمع آوری و مقارنه شواهد، اعتبار سندی احادیثی که بر رفع ما لا یعلمون مشتمل است را بر اساس مبانی مختلف در اعتبار اخبار و اسناد نشان دهیم. در این راستا مسیر هایی برای توثیق عام و خاص راویان و وثوق به صدور مضمون رفع ما لا یعلمون با توجه به استفاضه و کثرت نقل را پی جسته ایم.

گونه Sesuvium verrucosum از جزیره کیش و نزدیکی ماهشهر جمع آوری شده است و اولین گزارش برای این گونه در ایران و محدوده فلورا ایرانیکا بوده و اولین گزارش از جنس Sesuvium  در ایران نیز می باشد. این گونه از S. sesuvioides که در فلورا ایرانیکا تنها از پاکستان گزارش شده است کاملا متمایز بوده و در صفات زیادی از جمله تعداد پرچم ها، شکل برگها و پوشش گیاه و رنگ نمونه در حالت خشک متفاوت میباشد.این گونه بعد از انتشار فلور ایران شماره 44 تیره Aizoaceae تشخیص داده شده بنابراین علاوه بر ذکر اختلافات آن با گونه S. sesuvioides و گونه های نزدیک دیگر شرح کامل گونه نیز در این مقاله آورده می شود.

در این نوشتار، با توجه به دو قطب بزرگ جریان مذهبی عصر مشروطه، یعنی حوزه نجف و حوزه تهران و نیز نقش مهم و جنجال برانگیز مرحوم شیخ فضل اله نوری، با بررسی های نظری و تاریخی نشان داده شده است که برخلاف بسیاری از مشهورات نادرست تاریخی، علمای مشروطه خواه نجف با وجود اختلافاتی که از لحاظ عملی و مواضع سیاسی با مرحوم شیخ فضل اله نوری داشتند، از لحاظ نظری، در مباحث مهم و بحث برانگیزی همچون مشروطه، مجلس شورا، قانون گذاری و مساوات و آزادی، با ایشان هم عقیده بودند و تنها اختلاف آن ها در تشخیص مصداق های بیرونی مجلس و مشروطه بود که به بروز برخی اختلاف ها در موضع گیری آن ها نسبت به مشروطه انجامید.

نخستین کسانی که به بحث نظری دربارة تجدد ادبی پرداختند، روشنفکران مشروطه خواه و ناسیونالیست بودند که مبتنی بر اندیشة سیاسی و اجتماعی خود بر ضرورت تجدد ادبی نیز تأکید می کردند. جریان تجددگرایی ادبی رفته رفته توسعه یافت و دو جریان محافظه کار و افراطی تجددگرا در ادبیات فارسی ظهور کرد. تقی رفعت یکی از نمایندگان برجستة جریان افراطی تجددگراست. این پژوهش به مطالعة مؤلفه های تجددگرایی از سه جنبة شیوة بیان، هویت گوینده و مخاطب و ارتباط آن ها، و موضوع در شعر رفعت می پردازد و می کوشد به این پرسش ها پاسخ دهد که جنبه های مختلف تجددگرایی در شعر رفعت چیست و این کاربردهای متجددانه چه ارتباطی با جریان های فکری سیاسی اجتماعی عصر خود دارد. بررسی اشعار رفعت نشان می دهد که در هر سه جنبة ذکرشده نمودهای تجددگرایانة شاخصی می توان ملاحظه کرد، به نحوی که تجددگرایی را می توان محوری ترین مؤلفه در شعر او تلقی کرد. این جنبه های تجددگرایانه در شعر او در ارتباطی دوسویه با تجددگرایی سیاسی و اجتماعی است که جریان های فکری ناسیونالیسم ایرانی و مشروطه خواه مروج و هوادار آن بودند.

نوشتار حاضر با توجه به بحران معنوی و خلأ وجودی انسان معاصر عوامل زمینه ساز معنا در آرای ابوالحسین نوری و ویکتور فرانکل را بررسی می کند. این پژوهش با روش توصیفی مقایسه­ ای نگاشته شده است و نتایج حاصل از آن نشان می دهد فرانکل با طرح نظریه ی اراده ی معطوف به معنا، بر نقش محوری معنا در سلامت روان تأکید می کند و از روان شناسی تقلیل گرا فاصله می گیرد. او انسان را موجودی روحانی و نیازمند معنا معرفی می کند؛ معنایی که تجلی سطحی فرامعنا یا خداوند است. این امر روان شناسی او را به نگرش عرفانی نزدیک می کند و موجب مقارن های مفهومی، در آرای او و ابوالحسین نوری می شود؛ تأکید بر آزادی، مسئولیت و گوش دادن به ندای وجدان که ارتباط با فرامعناست و نیز اشاره به جایگاه ویژه ی پذیرش رنج، انجام تجارب خاص در کشف معنا، از جمله این مقارنه هاست. هرچند میزان تأکید آن ها بر فرامعنا متفاوت است. متعلق عشق ابوالحسین نوری خداوند است و عشق به او موجب آزادی، ایثار و پدیدآورنده ی ارزش های نگرشی است. اقتران آرای ابوالحسین نوری که در کتب تاریخی، در زمره ی عقلای مجانین قرارگرفته است با شخصیت سالم در نگرش پدر روان درمانی، قابل تأمل است.